In het artikel "De Dekreu" van het nieuwe colliehandboek wordt een dwangdekking beschreven als een normale dekking. Doordat het artikel in het handboek staat, heb ik de indruk, dat het bestuur van de collieclub deze methode van dekken ook voorstaat en zelfs propageert. Het hele stuk ademt een sfeer van wantrouwen uit ten opzichte van de teefeigenaar en zijn/haar teef.
Teef moet goed onderzocht zijn, teef moet goed ingeŽnt zijn, is de teefeigenaar wel heel serieus, is de combinatie volgens reu-eigenaar wel verantwoord, de naam van de reu staat op het spel en dan nog de zekerheid dat de teef gaat bijten. Niets over onderzoeken en inentingen van de reu, niets over onderzoek sperma. Dat lijkt me toch niet helemaal in orde, teefeigenaren moeten wel gewaarschuwd worden voor dit soort reuen. Dan staat er nog ten overvloede dat ook tijdens de dekking de reu-eigenaar de regels bepaalt.
De schrijver van het artikel beweert zelfs, dat als een teefeigenaar het snuitbandje niet om de snuit van zijn teef wil, de dekking niet doorgaat. Dit is dus een regelrechte dwangdekking. Een dwangdekking staat mij zeer tegen. Ik prefereer een k.i. boven deze manier van dekken, omdat een dwangdekking een traumatische ervaring voor de teef kan opleveren. Ik heb navraag gedaan bij vele andere fokkers van verschillende rassen en deze manier van dekken wordt nergens als standaard toegepast, behalve gedeeltelijk bij de shelties, die de teef wel vasthouden maar geen snuitbandje omdoen. Ook het inwendige onderzoek bij de teef door de eigenaar van de reu, om te kijken of de teef wel open (?) is, wordt nooit gedaan bij andere rassen. Ik zou de eigenaren van teven willen oproepen niet mee te werken aan een dwangdekking, maar alleen vrije dekkingen toe te staan en als dat niet lukt, uit te wijken naar k.i. Als de eigenaar van de reu geen vrije dekking toestaat, dan geen dekking. Sterft daardoor de collie als ras uit, dan moet dat maar. Bij een ras dat geen echte kerels kan voortbrengen, die zelf weten hoe om te gaan met een teef, kun je je afvragen of dat ras nog wel bestaansrecht heeft. In de natuur zouden ze zeker uitsterven. Inwendige onderzoeken zijn ook volslagen overbodig en moeten al helemaal niet gedaan worden door een vreemde, tenzij dat een dierenarts is. Het brengt ook weer extra stress mee voor de teef, die al op vreemd terrein is en nog gedekt moet worden. Een rustige, gezellige omgeving zou beter zijn voor de teef. Het vreemde is, dat de schrijver van dit stuk eerst alles zelf wil regelen, maar als er dan uiteindelijk toch problemen zijn, moeten reu-eigenaar en teefeigenaar er samen uitkomen. Volgens mij kan dat dan niet meer. Op basis van zoveel wantrouwen kan fokken niet leuk zijn. In elk geval niet voor de teefeigenaar en al helemaal niet voor zijn/haar teef.
Sento
Tessa
Caty
Nina